Bütün yollara eve dönmek için çıkarız.
Gittiğimiz her yer bizi evimize daha çok yakınlaştırır.
Kaçtığımızı sandığımız her yer ve saklandığımızı sandığımız her köşe...
Hepimizin derdi eve dönmektir.
Peki insanın evi neresidir?
Buradaki evin soyut ve somut anlamları nelerdir?
Bazen kayboluruz... Zaten yaşamın kendisi labirent gibidir. Ama labirentte olduğumuzu bile bilmeyiz.
İçimizde bir huzursuzluk gezinir ve sebebini anlayamayız. Aynı bize bu dünyanın unutturduğu gerçeklerimiz gibi... O huzursuzluk yüzünden kendi içimizi duyamayız.
Bütün kadim öğretilerde de zihnimizi susturmanın sebebi budur. Biz hiç bir şeyi yeniden var etmeyiz. Her şey zaten çoktan yaratılmıştır. Bizim savaşımız sadece *farkındalıktır.
Bildiğiniz üzere, bütün yüklerine rağmen benim de hayattaki yolum farkında olmak ve daha farkında çocuklar ve gençler yetiştirmek, yetişkinleri ise yola çıkarmaktır. Yeniden görebilmek ve hatırlamaktır.
Ruhumuz, içimiz ve üstün benliğimiz zaten her şeyi bilir. Her şey orada çoktan olup bitmiştir.
İnsanın bu dingin ve farkında hali,
dünyada cenneti yaşayan hali, ulaşabileceği en üstün potansiyelidir.
Bugünün dünyasında bildiğimizi hatırlamak dokunduğumuzu hissetmek için bile kendimizle içsel bir savaştayızdır. Bize iyi gelenler bizim hayatımızın şuan tanımlayamadığımız daha gerçek ve daha üstün bir halinde, belki de bizim en değerlilerimizdir. O'nu yada o yeri tanıyoruzdur.
Ruh en başta yapar anlaşmasını, yazar oyununu. Biz ise dünyevi bedenimizle sahneye koymaya çalışırız bu oyunu. Koşarız yoruluruz üzülürüz seviniriz korkarız. Çünkü henüz hayatımızın oyuncusuyuzdur. Hayatımızın yönetmeni olduğumuzu fark edene ve sürdürebilene kadar sahnedeyizdir. Her yönetmen gibi, bizler yönetmen olmadan önce iyi birer ''Oyuncuyuzdur''
Malumunuz benim bu konuya buradan yaklaşmam, hayatı Tiyatro sanatından algılayış biçimimden olabilir.
… Ve vel hasıl kelam bunların hepsi ve daha fazlası eve dönmek içindir.
Neresiymiş ev? Kendi içimizmiş.
Evimiz neden toprağımızdır biliyor musunuz? Evimiz, ailemiz, dünya bizi yeterince kullanmadan, hırpalamadan önce bu gezegendeki en hatırlayan halimiz, büyüdüğümüz yerdeki halimizdir. Dünyadaki hiçbir yer o kadar tanıdık o kadar sevgili ve o kadar olmak istediğimiz yer değildir.
Evimiz neresidir? Evimiz kendi içimizdir. Kilometrelerce uzaklara yürür denizlerin altına girer gökyüzüne uçarız ama aradığımız hep kendimizizdir. Gidip ulaşabileceğimiz bulabileceğimiz en uzak ve en mükemmel yer evimiz, özümüz, küçüklüğümüz çocukluğumuz belki de çocuğumuzdur. Bizi anlayan, bizi bizden gören bir diğer yarı, yol arkadaşı ve aynadır. Herkes kendi kaderiyle hizada, ömür boyu bunu arar. Kimi erken bulur kimi geç. Kimi de hiç bulamadan gider...
Pekala evimiz neresidir?
Evimiz bazen bizi bize hatırlatan biri, bazen bizi bize hatırlatan bir yer...
Bazen ölülerimizi bazen de gelecekteki dileklerimizi, yanında 'özgür hissettiğimiz biriyle birlikte, denize anlatabildiğimiz bir an'dır.
Sıradaki buluşmamızda biraz da özgür yaşamaktan bahsedelim. Özgür yaşamak nedir? Özgür yaşamak bana sorarsanız özet olarak bu yolculukta farkında yürümektir. En büyük özgürlük ise insanın kendinden özgürleşebilmesidir. Önce kendi yargılarından, kendi kafasının içinden... Bizi bizden çok tutan bir şey yoktur.
Peki bunlar ne demektir ve günlük hayatımızda nasıl tezahür eder? Sıradaki buluşmamızda görüşmek üzere :)
